เล่น

เล่นบน Giggle Academy

เล่นบน Giggle Academy

ลีโอกับเพื่อนแห่งแสงของเขา

ผู้แต่ง

Ali Fardpour

ลีโอ ลูกสิงโตน้อย ฝันถึงทุ่งตะวัน ทุ่งหญ้าสีทองที่แม่ของเขาเคยเล่าให้ฟัง เมื่อต้องพลัดพรากจากแม่และถูกย้ายไปยังสวนสัตว์อีกแห่ง ลีโอได้พบกับเพื่อนใหม่ชื่อกลินท์ ประกายแสงที่นำทางเขาในการหลบหนีอันน่าตื่นเต้นกลับไปยังทุ่งตะวัน และนำไปสู่การกลับมาพบกันอีกครั้งที่แสนอบอุ่นหัวใจ

3 - 8 ปี

ณ มุมสงบแห่งหนึ่งในสวนสัตว์กลางเมือง ลูกสิงโตน้อยนามว่าลีโอได้ถือกำเนิดขึ้น

แม่ลูม่ามักจะเล่านิทานเรื่องทุ่งตะวันให้เขาฟังเสมอ ทุ่งหญ้าสีทองที่ทอดยาวไปจนสุดดวงอาทิตย์ เจ้าสิงโตน้อยลีโอฝันว่าวันหนึ่งเขาจะได้เห็นทุ่งตะวันด้วยตาของตัวเอง

วันหนึ่ง เจ้าหน้าที่สวนสัตว์ได้พาลีโอไปจากแม่ลูม่าเพื่อย้ายเขาไปยังสวนสัตว์อีกแห่ง ลีโอตัวสั่นด้วยความกลัว แม่ลูม่ายิ้มอย่างอ่อนโยนและพูดว่า “แล้วเราจะได้พบกันอีกนะ ลูกรัก”

ในกรงใหม่ของเขา ลีโอนั่งอยู่มุมกรงทุกวัน ซึมเศร้าและตัวลีบเล็ก จ้องมองพื้นและคิดถึงแม่ลูม่า หวังว่าแม่จะมาหา จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาได้พบกับเพื่อนใหม่

เพื่อนใหม่ของเขามีชื่อว่ากลินท์ ประกายแสงเล็กๆ สว่างไสวที่ลอดผ่านซี่กรงเข้ามาทุกเช้า นำพาความสุขมาให้ ลีโอหมอบตัวและกระโจนด้วยอุ้งเท้าน้อยๆ พยายามที่จะจับแสงนั้น ทั้งตะครุบและกลิ้งตัวไปมา เรียนรู้สิ่งที่เพื่อนสามารถแสดงให้เห็นได้

ในตอนกลางคืน เมื่อกลินท์ลอยจากไป ลีโอก็หลับตาลงและฝันถึงวันที่จะได้ไปทุ่งตะวัน

วันหนึ่ง ขณะที่ผู้ดูแลนำอาหารมาให้เขาอย่างใส่ใจ ก็เกิดเสียงทะเลาะกันดังลั่นจากฝูงลิง ช่างน่าตกใจเสียจริง! ผู้ดูแลรีบวิ่งออกไปโดยลืมปิดประตูกรงของลีโอ ทันใดนั้น การผจญภัยก็มาเคาะที่ประตูของเขา

ลีโอจ้องมองไปที่ประตูที่เปิดอยู่ หัวใจดวงน้อยของเขาเต้นเร็วกว่าที่เคย เขาก้าวถอยหลังเล็กน้อยอย่างไม่แน่ใจ พลางสงสัยว่าเขาควรจะอยู่ในที่ที่ปลอดภัยหรือออกไปสำรวจดี

กลินท์ส่องแสงผ่านช่องประตูและร้องเรียก “เจ้ากลัวอะไรอยู่? มาเถอะ ข้าจะนำทางให้” แสงอาทิตย์สาดส่องลงบนพื้น ส่องให้เห็นเส้นทางข้างหน้า

ด้วยความสุขและตื่นเต้น ลีโอเริ่มเดินตาม เส้นทางเรืองแสงที่กลินท์ส่องให้เห็น ช่างนุ่มนวลและอ่อนโยน

ทุกอย่างเป็นไปด้วยดีจนกระทั่งดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าหลังต้นไม้ และกลินท์ก็หายไป ลีโอรู้สึกหนาวเหน็บเล็กน้อย เขาตัวสั่นและหยุดนิ่ง ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร รู้สึกตัวเล็กนิดเดียวในโลกที่กว้างใหญ่และใหม่สำหรับเขา

แล้วกลินท์ก็ส่องประกายจากโคมไฟถนนด้านบนและร้องเรียก “เฮ้ หยุดทำไมล่ะ? มาเถอะ ข้าจะนำทางให้” โคมไฟสว่างขึ้นทีละดวง เส้นทางกลับมาส่องสว่างอีกครั้ง

ด้วยความสุขและตื่นเต้น ลีโอเริ่มเดินต่อไปอีกครั้ง ตามกลินท์ไปตามถนนที่สว่างไสว

ลีโอออกจากสวนสาธารณะในเมืองและเข้าไปในป่าที่มืดมิด แสงไฟถนนจางหายไป และเขาก็สูญเสียประกายของกลินท์ เขานั่งลงพร้อมกับถอนหายใจ รู้สึกเศร้าใจอย่างยิ่ง กระซิบว่า “ฉันอยากให้แม่ลูม่าอยู่ที่นี่ด้วยจัง”

หิ่งห้อยตัวน้อยบินมาเกาะที่จมูกของลีโออย่างแผ่วเบา และเสียงของกลินท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง “เจ้าเศร้าไปทำไม? มาเถอะ ข้าจะนำทางให้” ฝูงหิ่งห้อยส่องแสงระยิบระยับและทำให้เส้นทางข้างหน้าสว่างไสว

ด้วยความสุขและตื่นเต้น ลีโอเดินตามไปอีกครั้งตาม เส้นทางที่เปล่งประกายซึ่งกลินท์ได้แสดงให้เห็น

ลีโอเดินผ่านป่ามืดจนกระทั่งแสงอรุณของวันใหม่มาถึง ท้องฟ้าค่อยๆ สว่างขึ้น ดวงดาวเลือนหายไป และหิ่งห้อยก็ค่อยๆ ดับแสงลงทีละตัว ในที่สุด ลีโอก็มาถึงทุ่งตะวัน หัวใจของเขาเบิกบาน

ด้วยความดีใจอย่างล้นเหลือ ลีโอวิ่งข้ามทุ่งหญ้าสีทอง กลิ้งตัวไปบนพื้นหญ้า แสงแดดอาบผิวกายของเขา ช่างเหลืองอร่าม เขาเป็นลูกสิงโตที่มีความสุขที่สุดในโลกกว้าง แต่เขาก็ยังคงคิดถึงแม่ลูม่า แล้วเขาก็สังเกตเห็นเงาหนึ่งเคลื่อนผ่านดวงอาทิตย์

เขากะพริบตา และต้องประหลาดใจเมื่อเห็นแม่ลูม่ายืนอยู่ตรงนั้น สดใสราวกับแสงอรุณ

เธอกอดลีโอแน่นและพูดว่า “แม่ก็หนีออกจากสวนสัตว์มาเหมือนกัน หวังว่าจะได้เจอเจ้าที่นี่” ตอนนี้พวกเขาได้กลับบ้านแล้ว ท่ามกลางแสงแห่งทุ่งตะวัน ปลอดภัยและอยู่ใกล้กัน